Het tegenovergestelde van wat goed voelt gebeurt en je staat stil.
Je neemt mijn hand en legt hem op je gezicht, je veegt de tranen van de mijne terwijl de leegte de kamer opvult. Jij bent weg.

Ik mis je

Ik kan dit niet meer

Het zoveelste afscheid, het niet weten waarom of wanneer

Het keer op keer zoeken, maar niet vinden en verloren lopen in het doolhof dat ikzelf moet voorstellen. Om dan over jou nog niet te beginnen.

Ik probeerde

Maar terwijl ik je tussen mijn vingertoppen voel glippen besef ik

dat ook dat nooit genoeg is geweest