Genuanceerde melancholie

Vandaag is een dag dat ik veel aan je denk
ik probeer me in te beelden wat je me als laatste zei, maar net als jouw gedachten toen,
is het troebel.

De spijt van onuitgesproken woorden en verloren tijd ebben weg wanneer ik bezig ben. ’s Avonds is het vloed. Ik word overspoeld door emoties en wat als-en

Laat me verdwijnen en alleen zijn met mijn verdriet, dan heb ik tenminste dat nog. Luister naar mijn klaagzang terwijl ik de kussens met natte tranen bekleed.

Trek me terug. Mijn cocon van verdriet beschermt me en daar blijf je altijd bij me.

Jou missen werkt in drieën
Iets horen is één, of voelen, of ruiken. Of enig welke trigger die me aan jou doet denken. Ik dacht even dat je hier was.
Twee is over je praten, je bediscussiëren, herinneringen ophalen en je laten terugkeren. Had je hier maar kunnen zijn.
Piekeren is drie en gebeurt alleen. ’s Avonds in bed liggen. Denken aan je stem, aan je warmte, hoe je knuffelt. Aan hoe alles mooier zou zijn als jij hier was, of misschien ook niet. Maar misschien, was het ’t proberen waard

Misschien moet ik minder stilstaan bij hoe het klinkt en meer bij hoe het voelt
Alsof de woorden gelijk staan aan schuurpapier terwijl ik herinnering per herinnering opnieuw beleef
Het lachen, het huilen
Het nu allemaal opnieuw willen beleven
Ik wil zelfs de slechte momenten terug
Als het betekent dat je dan weer tevoorschijn komt

Wanneer ik je trui in kruip ben ik terug
Verstopt tussen de kraken en kieren van jouw lichaam
Omringd door een oneindige hoeveelheid jou

Ik zou je brieven willen schrijven
de pieken en dalen in lopen
de zeeën tranen van geluk of dat andere
overvaren of zwemmen
je willen tonen wat je doet
naar me lachen, mopjes maken
naar me kijken, proberen begrijpen
ik zou je brieven willen schrijven
om te tonen wat je met me doet
wanneer woorden te veel of te weinig zijn
en ik er gewoon ben, en dan jij

De betekenis van jouw woorden sijpelt binnen terwijl ik nog maar eens over je nadenk
Het einde van dit alles schrikt me af, of net niet, of dan toch weer wel
Je zet een stap dichter, net voor je wegloopt en ik ben in de war
Je draait in het rond voor je me vasthoudt en laat me weer los
Ik tol je achterna, niet stilstaand bij hoe alles nu verder moet

Rondom wordt alles in slow motion afgespeeld

Ik boetseer jouw gevoelens alsof ze er echt waren en zet ze op de tafel voor me
Als ik er lang genoeg naar kijk worden ze duidelijker, precies of ze daadwerkelijk bestaan
Ik gooi er woorden naartoe en de kamer is een rotzooi. Ik ruim op en zet ze terug in elkaar, niet zeker of ze er voordien wel zo uitzagen, maar dat doet me niets

Mijn verandering, onopgemerkt

Het gesleur van de ene kant van de ruimte naar de andere
Ik trek mezelf halsstarrig vooruit terwijl jij me wegduwt
Je klampt je aan me vast en draait me in het rond
Ik tol met je mee en weet niet hoe het nu verder moet

Misschien maakt dat allemaal niet uit

Woorden zoeken lijkt moeilijker in jouw aanwezigheid
Voortdurend dravend door het woordenboek dat in mijn hoofd staat gegraveerd
Ik, de sociale vlinder, ben de draad kwijt

Je vertelt me wat je denkt en ik volg je
Door het donkere bos, de kleine ruimtes
Ver weg gaande van alles wat ooit bekend leek te zijn

Ik schiet wakker en haal vage herinneringen boven
Onze stilzwijgende blikken schieten me te binnen
De krop in mijn keel vergroot, ik had zoveel willen zeggen

De stilte kruipt ons als een schaduw achterna
Terwijl we aan onze sigaret trekken
En enkel blijven trekken.

I dream of your hands around my neck
Trying my best not to suffocate
Because you told me to keep breathing

Think of me and shiver
Like I did
Like I do

Retrace the bruises you left
Put weight on imbalance
Try to make it right

I called back for her that night
Hand on hips
Picture everything else but this

Remember

Say I was wrong
Say it was my fault
Hold on to your thoughts

Step backwards
Leave this room
Never look back

Je trekt zacht mijn arm omhoog
woorden uit mijn mond
en mij je richting uit

Ik trippel, niet zeker wetend waar mijn benen te zetten
Je leidt me
de verkeerde richting uit

In de pas, zoals jij dat wilt
Ik wil sneller gaan, maar jij houdt me tegen
Trekt aan mijn draden, terug achterwaarts

Je tilt me op en leidt me weg.
De andere richting uit
en ik laat je
Speel met me, kies wat ik doe
Laat me draaien en keren
Dansen, treuren en opnieuw rechtstaan

Je laat los en ik ben alleen
Ik kruip in de hoek en wacht
tot een ander me optilt en zijn weg op trekt

Eeuwig verloren

Ons verhaal speelt voor mijn ogen af
Elke aanraking, elk woord
Kortstondige aantrekking
Desalniettemin, alles absorberend

Ik leer je kennen, of dat denk ik toch
Je leerde mij kennen, of deed een poging tot

We wandelen over een braakliggend terrein en ik neem je hand
De twijfel in je ogen lezend neem ik je dichterbij,
niet zeker wetend of dat het juiste is om te doen,
maar het doet me niets

Je stilte vult de lucht die ik inadem
en brandt in mijn longen, meer dan rook ooit kon doen

Ik laat je los en daar stopt het. Ik ben weer hier en jij daar.
De afstand vergroot en het wordt troebel. Ik zie je niet meer.

Misschien heb ik je nooit echt gezien.