Ik zou je brieven willen schrijven
de pieken en dalen in lopen
de zeeën tranen van geluk of dat andere
overvaren of zwemmen
je willen tonen wat je doet
naar me lachen, mopjes maken
naar me kijken, proberen begrijpen
ik zou je brieven willen schrijven
om te tonen wat je met me doet
wanneer woorden te veel of te weinig zijn
en ik er gewoon ben, en dan jij

De betekenis van jouw woorden sijpelt binnen terwijl ik nog maar eens over je nadenk
Het einde van dit alles schrikt me af, of net niet, of dan toch weer wel
Je zet een stap dichter, net voor je wegloopt en ik ben in de war
Je draait in het rond voor je me vasthoudt en laat me weer los
Ik tol je achterna, niet stilstaand bij hoe alles nu verder moet

Rondom wordt alles in slow motion afgespeeld

Ik boetseer jouw gevoelens alsof ze er echt waren en zet ze op de tafel voor me
Als ik er lang genoeg naar kijk worden ze duidelijker, precies of ze daadwerkelijk bestaan
Ik gooi er woorden naartoe en de kamer is een rotzooi. Ik ruim op en zet ze terug in elkaar, niet zeker of ze er voordien wel zo uitzagen, maar dat doet me niets

Mijn verandering, onopgemerkt

Het gesleur van de ene kant van de ruimte naar de andere
Ik trek mezelf halsstarrig vooruit terwijl jij me wegduwt
Je klampt je aan me vast en draait me in het rond
Ik tol met je mee en weet niet hoe het nu verder moet

Misschien maakt dat allemaal niet uit