Precies een doemscenario wij en dit
Van willen praten, dingen delen
maar niet durven of niet kunnen

Van “raak me aan”, niet “kijk op me neer”
keer op keer hetzelfde verhaal

Van zoete woorden en sluikse blikken
niet kunnen slapen, niet kunnen slikken
als je tegen me praat

Van “ik heb geprobeerd, maar het gaat niet zo”

Een spook wandelde mijn huis binnen. Zijn plaats zoekend in de zetel vindt hij mijn blik. Ik dacht en hoopte iets te voelen, maar een lege drukte vult mijn borst. De persoon die hij ooit leek te zijn bleek enkel een schim van wie hij daadwerkelijk was. Net als ik ademt hij gewone lucht, en al ziet hij de wereld ook anders dan de rest lijken we toch niet op dezelfde wolk te zweven.

Ik spring twee wolken omhoog en kijk naar hoe mijn leven zich heeft afgespeeld. Mijn bed soms leeg, soms gevuld. Zij het met lust of liefde. Ik zie me haar vastnemen terwijl ze huilt of hem terwijl hij klaarkomt. Beide momenten, puur, brengen een melancholisch gevoel in me naar boven. Ik leg mijn hoofd te rusten en staar naar de lege ruimte en alles wat nog komen zal.

Ik weet niet of ik klaar ben voor meer.

Mijn verleden is alles wat ik ken, alles wat ik weet, wat ik geleerd heb. De figuren, immer bekend, altijd aanwezig. Ik zie hem wandelen en volg zijn tred, de manier waarop de bal van zijn voet de grond eerst raakt en hij net wat met zijn rechterbeen trekt voor hij een volgende stap zet. Hij loopt, zoals altijd, met zijn hoofd in de wolken. Zijn hoofd niet in de realiteit, niet in het nu. Net als de mijne, denk ik dan.

Je was als bliksem voor de storm.

Afkickverschijnsel 1

Ik weet niet of ik de leegheid moet wijten aan mijn lack of care of aan de jouwe. Een gevoel van lusteloosheid krijgt me steeds weer te pakken. Ik sleep mijn armen en benen moeizaam vooruit terwijl ik iets wat lijkt op een berg beklim.

Afkickverschijnsel 2

De avonden zijn het ergste, denk ik. Ik klamp mezelf vast aan een gevoel. De warmte die mijn lichaam uitstraalt leek vaak daardoor afkomstig. Ik zoek halsstarrig naar afleiding terwijl ik elk uur van de nacht zie passeren.

Afkickverschijnsel 3

Mijn hele zijn trilt. Ik twijfel aan mezelf, aan mijn kunnen en aan mijn doen. Een beeld van een vervlogen herinnering flitst voorbij, haren waarvan ik het bestaan zelfs niet kende gaan langzaamaan rechtstaan alsof ze mijn masochisme applaudisseren.

You’re like a bad habit I can’t get rid off