Mijn hoofd zweeft ergens in het ijle.
Ik heb het gevoel dat ik niets meer begrijp.

Ik weet wat ik wil, ik weet niet wat ik wil.
Ik wil jou, of dat denk ik toch.

Tussen de smachtende verlangens en ongezonde interesse hangt een twijfel in de lucht.

Een avond is alles wat ik nodig heb, dat maak ik mezelf wijs.
Laat me je lichaam bespelen, je lucht inademen, je geheimen ontdekken.
Speel met mijn haar terwijl je vertelt over hoe je je altijd een outsider hebt gevoeld.

Neem me weg van hier.

Neem me omhoog, neem me zijdelings en dan omlaag. Laat me mijn eigen lichaam buitentreden in extase terwijl we in elkaar oversmelten.

I picture myself as I pace through the shipwrecks of my friends’ corpses and I feel nothing. Their emotionally wrecked bodies are all that remain, it’s bound to make me feel something. Because I’m one of them. One of the people that is solely bound to making other people happy and expecting nothing in return. Sucking out energy like it’s the last bit of soda on the bottom of a glass, being surprised when finally, you run out. We are the people you call up at 4 am when you have no one else to talk to, we are the people who will do whatever you want us to do. Just to see you smile. Who cares for energy drinks when your laughter is the only energy source I need. But you don’t. You don’t laugh anymore. And though I’ve tried to make faces and make-believe to make you happy, the grin disappears just as fast as your life. And that might seem contradictory to you but it really isn’t. Because if you think about it twice, it’s gone. Every step you take seems important but isn’t. Every thing you think seems to have value, but it doesn’t. Every move seems to have changed everything, but it hasn’t. Sometimes you seem to stand still, but you don’t. I have moved mountains, climbed towers … But none of it, makes a difference.

Het is vreemd. Hoe iemand zo kan hunkeren naar het aanraken van een ander. Geen dubbelzinnig gespeel met handen of lichamen. Gewoon, simpel. Met je vinger zijn kaakbeen aaien, zijn lichaam strelen, zoekend naar antwoorden waar je al maanden op wacht.

I first realized I loved you when I saw you kiss her and it hurt.

(2014)

Ik streel de traan weg die bijna permanent op je huid straat gegrift. Je kijkt in mijn ogen en ik voel je pijn. Een energiestroom wiegt ons zacht in slaap, terwijl de melancholische noten onze oren beroeren. Al voelen sommige dagen alsof het winter is en we moeizaam door de sneeuw moet ploegen, vind ik de lente terug in je ogen. Het bloeien van de bloemen zie ik wanneer je je hand melodieus meebeweegt op de muziek die je telkens maar weer tot extase weet te brengen. Het opkomen van de zon, telkens je naar me glimlacht. Ik bewonder hoe je voelt voor een ander, wat zelfs ik niet in mij op kan brengen.

Constataties, feiten, veel woorden voor dingen die voor mij eenzelfde waarheid zijn. Wat ik zie, door mijn ogen komt al dan niet overeen met de realiteit. Het strookt niet altijd evenveel met de ware gebeurtenissen, maar het sust me. Mijn realiteit, mijn dromen. Ze hoeven het niet te begrijpen, zolang ik dat maar doe. Zelfs dat…

Ik mis hem. Zijn aanrakingen, het veilige gevoel in zijn armen. Hij was mijn roes, mijn rust. Het is als de kinesist die op een pijnpunt duwt en jij als patient die hoopt dat de pijn afneemt. Maar het stopt niet. Er blijft een dof, stompend gevoel achter. Leeg. Alsof je je nog niet leeg genoeg voelde. Pijn. Leeg. Radeloos. Alleen… Een mens, nee, ik voel mij altijd alleen. Eenzaam. Geen levende ziel die weet wat er in mij omgaat. Hoe ik mij werkelijk voel. Maar hoe kan het ook anders? Ik weet het zelf niet. Gokken is de enige optie. Er vaak naast zitten en me nog dieper duwen, de enige uitkomst. Ik heb nood aan rust, aan vrede. Aan het vinden van mezelf. Mijn onuitputbare bron van happiness, ver te zoeken… Misschien wel helemaal verdwenen.

(13-11-2013)