Ik kijk naar je. Ik zie je. Of dat denk ik toch. Ik maak mezelf wijs dat ik je ken, want dat sust me. Je handen tokkelen mee op de muziek en ik denk terug aan hoe ik dat ook doe. Een beeld van hoe we op eenzelfde ritme elkaars lichaam betokkelen flitst voorbij. Ik wrijf het jeukende gevoel langs mijn benen weg en probeer me te focussen op iets anders. De manier waarop het licht tegen de glazen flessen speelt leidt me lang genoeg af om mijn ademhaling te laten bedaren.

Mijn hoofd is licht. De bas van de muziek laat mijn lichaam meer trillen dan anders. Ik geniet van het gevoel en neem nog een slok van mijn glas wijn. Terwijl ik mijn ledematen voel warmer worden overtuig ik mezelf je richting nog eens uit te kijken. Onze blikken kruisen en ik bevries. Ik kijk naar alles en niets en droom over je. Hoe ik je hand vastgrijp, de afstand tussen ons laat verdwijnen en je mee op pad trek. We dansen op straat, in onze cocon. Omringd door onze eigen muziek en gedachten.

“Ik spaar de zevende voor wanneer ik je voor het eerst kus.”

Ik sta stil en spat uiteen.

Ik zweef over en door mensen en leef, voor het eerst.
Ook voor het laatst.
Ik dacht te dienen als vuurwerk, fonkelend in de hemel.
Ik zou mensen laten lachen en gelukkig zijn.

Ik sta stil en spat uiteen.

Ik zweef over en door mensen en leef, voor het eerst.
Ook voor het laatst.
Mensen liggen op de grond, tieren, tranen van verdriet en niet van geluk.

Dit is niet waarvoor ik diende.

“Time does not heal wounds, it just replaces the memories”, is something I strongly believe in. How does pain that cannot be seen on the surface heal? The wound cannot heal itself like bare ones can. Emotional aches are more like scars, they get less noticeable, but they’re still there. They’re always there.

So, I thought that, if I just made enough new memories the scars would fade rapidly. Unfortunately, shit just doesn’t work out that way. When someone becomes such an important part of your life, when you see them almost every day and everything – and I mean EVERYTHING- you do is for their wellbeing… Well, all the new memories you make seem less important, less real. For you think they’re just made to comfort you. I think the problem with that issue is that, since you think all the new memories are futile, you lose sight of the people who matter way more.