Tell me something no one else knows about you.

I contemplated whether or not I should tell him the truth. Other than just saying something cute or funny, hoping he would like me. If you show the real you too early it might scare people, do it too late and they’ll never trust you again. It’s such a fragile boundary. To do things right when you are supposed to. Timing is essential. But you see, I have never been to good at obeying the rules of time. I simply feel and act. And I think and overthink, often. But that doesn’t always stop me from doing the opposite of what I’m actually supposed to do. On the contrary. I build up this image inside my mind which makes it okay to act the way I would like to. And I have patience and hope. Tons of it. Whether or not I should change my ways, I’m not sure. But for now, waiting is all I can do.

“I am a deeply unhappy person.”

“Ik ben een diep ongelukkig persoon.”

Dat lijkt misschien belachelijk voor jou. Zie me hier staan, student aan de Universiteit, omringd door vrienden. Hoe kan ik nu in hemelsnaam ongelukkig zijn? Zelfs al waren de dingen die mij overkomen zijn nooit gebeurd dan kan mij nog steeds het recht niet ontzegd worden om mij niet goed te voelen. Ik voel het dus het gebeurt. Ik voel het in mijn benen als ik snel wandel, maar in mijn hoofd amper vooruit geraak. Ik voel het aan mijn ogen als de tranen avond na avond toch maar blijven terug komen. Ik voel het aan mijn longen, als elke ademteug pijn doet. Jij hebt mij niet te vertellen wat ik voel. Jij kent mij niet.

What I remember vividly was the pain. The aching feeling every time I saw something that reminded me of him. Just walking down the street and seeing a happy couple hugging each other would sometimes be enough to cause a bad mood for the rest of the day. And it’s not that I wanted to feel miserable. Well, not really, I guess. Though it felt good to go home and not having to force a smile on my face for a few hours. Not having to make jokes about feeling good and being better off without him. Because that is not how it felt. Each day felt as though the sky would tear down everything I tried so hard to build. As though the air I was breathing was made out of fire that was trying to burn my body from the inside. As if there was no life without him. And I didn’t want to feel this way.

Ik voel mijn hart een slag overslaan. Ik realiseer het. Tranen wellen zich op in mijn ogen mijn maag knijpt samen. Ik hoor alles luider. Alsof ik plots stiller ben, alsof alles plots stiller is. Het voelt even alsof ik niet meer besta. Ik zie nog, hoor mijn getype en voel de toetsen onder mijn vingertoppen. Maar moest ik nu in het niets verdwijnen denk ik niet dat het gemerkt zou worden. Ik zie mensen zo graag, maar heb het gevoel dat ik iets moet teruggeven om hen graag te zien… Seks, duizenden vriendendiensten. Zonder daar veel voor terug te krijgen. En ik ben bang… Bang dat ik ga eindigen als een leeg persoon, omdat ik zoveel van mezelf weggeef zonder er aan te denken die leegtes terug op te vullen.